The world is a great river, my life is as a boat

เมื่อสมัยเด็กกว่านี้ ฉันมักจะจิตนาการถึงความรักแบบเทพนิยาย
บริสุทธิ์และไร้สิ่งโสมมเจอปนใดๆ

เคยเชื่อว่า ขอแค่คนสองคนรักกัน อะไรก็เป็นไปได้
ขอแค่เรารักกัน ไม่ว่าอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้

โตขี้นมา ถึงได้เรียนรู้ว่ามันไม่จริงเลย
ความรักมันไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่า ..คนสองคนรักกันเท่านั้น
มันมียังองค์ประกอบอื่นๆอีกมากมาย
ซึ่งส่งผลให้ความรักผลิดอกออกผลจนสุกงอม หรือเหี่ยวแห้งคาต้น และไร้ความหมายไป

หากจุดยืน ทัศนคติต่อชีวิตของคนสองคนช่างต่างกันมาก
จะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร
รักกันแค่ไหน อย่างมากสุดก็เป็นได้แค่เส้นขนานที่ไปคู่กัน ทว่าไม่อาจบรรจบกันได้

หากพื้นฐานการดำรงชีวิตต่างกันเหลือเกิน
จะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร
รักกันแค่ไหน เวลาที่คนหนึ่งกำลังมีความสุขกับการได้ทำอะไรบางอย่าง
อีกคนก็เบื่อแสนเบื่อ แต่ก็ทำเพื่อเห็นแก่คนรัก แล้วมันคือความรักที่แท้จริง?

หากอุปนิสัยของคนสองคนต่างกันคนละขั้ว
จะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร
ในเมื่อฉันชอบร้อน แต่เธอชอบหนาว
ฉันคำนึงถึงความรู้สึก เธอคำนึงถึงความสะดวกใจ

หากนิยามความรักของคนสองคนต่างกันโดยสิ้นเชิง
จะรักกันตลอดไปได้อย่างไร
ในเมื่อคนนึงรักแล้วจึงยอมทุกๆอย่าง
ส่วนอีกคนรักแล้วจึงทำกับเธอได้ทุกๆอย่าง

จากเด็กที่เคยวาดฝันความรักไว้ซะสวยงาม
ตอนนี้กลับกลายเป็นฉันอีกคน ที่สงสัยว่าโลกนี้มีรักแท้จริงหรือ

รักแท้ที่ปราศจากการครุ่นคิดหมกมุ่นแต่ความสุขตัวเอง
รักแท้ที่จะทำอะไรเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีความสุขโดยไร้เงื่อนไข
รักแท้ที่ไม่ได้รักใครซักคน เพียงเพราะเขาทำให้ฉันมีความสุขได้

ในอดีต ฉันคงคาดหวังมากไปมั้ง
เพราะแม้แต่ตัวฉันเอง ก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถให้รักแท้ที่ไร้เงื่อนไขแก่ใครได้

ก็ฉันทำไม่ได้นี่นา ที่จะรักเขาอย่างมุ่งมั่นและไม่นึกเสียใจ
ในเวลาที่เขาทำฉันเสียใจ ในเวลาที่เขาละเลยความรู้สึกฉันไป

โลกเรา.. ก็เป็นแบบนี้
สุดท้าย มนุษย์เราก็ใช้เวลาทั้งชีวิตครุ่นคิดถึงแต่ตัวเอง

เราเกิดมาคนเดียว เราอยู่คนเดียวและเราก็ตายไปคนเดียวแบบนี้
เพราะชีวิตของเราเป็นวัฏจักรแบบนี้ละมั้ง รักแท้..จึงไม่เคยมีตัวตน